هر کس که مرا یافت ، عشقم را ستایش کرد و نوازش کرد و فراموش کرد ، ورفت ... و من هنوز هستم به امید بوسیدنت میمانم تا زنده ام می خوانم  تو را ، و ارزو میکنم شادابی تو تا ابد پاینده باشد ، وتو انگار نمیدانی من ناجی اواره ی ، ویرانه ی عشقم  که تو را زاده به امید وجودم ،  که مرا مستی صد جام کنی ، نه مرا خمره ی خمّار، گوییا من همان لحظه ز عمرم که کنون هست و ، کنون نیست ، حال محکوم به تکرار زمانم بی قید ، که عشقم غرورش را هر لحظه از سر میگیرد